انیمکس

هعی واقعاً دلم گرفت. پر از مفاهیم بود این انیمه. بعد از این اسپویله…

 اینکه همه مشکلات به یه پدر و مادر روانی، بی مسئولیت ، مریض بر میگرده. آخرش کی مقصر بود؟ شیزوکا؟ یه درونگرای تنهای تنها که هیولای درونش قبل از اینکه بتونه کنترلش کنه بیدار شد. مارینا؟ که فکر میکرد مقصر بد بودن زندگیش یه دختر بدبخت تر از خودشه و بهش بی رحمانه زور می‌گفت و تا حد مرگ کتکش میزد؟ اما انیمه به ما نشون داد همه اونا اونقدری معصوم بودن که به کسی که نمیشناختن خوبی کنن. اممممماااا پدر و مادر، میتونن کاری کنن همون بچه ها به اون کسی که بی ادعا خوبی کردن حالا با کمال میل بکشنش…مقصر ترین افراد در رتبه اول مادر مارینا، یه روانی رقت انگیز که بدبختی هاش رو سر دختر بچش خالی میکرد و  در درجه دوم پدر شیزوکا که خوانوادش رو ول کرد و همسرش یه ج.نده شد(کسی چه می دونه؟ شاید مادر شیزوکا از همون اول یه ج.نده بود که پدر خانواده جوری دلسرد شد که دیگه دخترش رو هم گردن نمی‌گرفت…)جالبیش این جاست که تمام پایان های ناخوش (کشته شدن یه نفر) فقط با دخالت اختاپوس کوچولو اتفاق می‌افتاد. قسمت پنجم به ما نشون داد که قبل از اینکه اختاپوس بیاد. همه اونا هرچند با زندگی های بد داشتن زندگی میکردن!!! اما با دخالت های تاکوپی  این تعادل لب مرزی از بین می‌رفت و در عرض یه هفته یه نفر میمرد. به نظر من مهم ترین پیام انیمه این بود که آقا وقتی اصلا نمی‌دونید چه خبره، به تمام ابعاد ماجرا نگاه نکردید اصلا دخالت نکنید! شاید همون زندگی کوفتی رو هم برای کسی جهنم کردید… همنطور که در قسمت پنجم گفته شد شاید هیچ وقت نباید با شیزوکا آشنا میشدیم. یا حداقلش بدون اینکه چیزی بدونیم بخواهیم حتما شادش کنیم. هزینه شاد شدن شیزوکا مرگ یه نفر و نابود شدن زندگی یه بچه دیگه (اون پسره) بود اونم فقط شادی برای یک هفته. بعدشم که رفت و شکم دوتا خواهر ناتنی هاش رو سفره کرد…(قربون حکمت خدا برم)مهم ترین نکته بعدی هم این بود که تا وقتی سکوت کنین در برابر زور گویی، ظلم و ستم، همین آشه و همین کاسه.شاید اگه شیزوکای درون گرا هم جلوی زورگویی های مارینا می ایستاد و آنقدر نمی‌گفت هنوزم میتونم مهم نیست که چی بشه. زندگیش بدتر نمیشد(اینو خودم تجربه داشتم در دوران دبستان…)