انیمکس

و بالاخره تموم شد…
از ۱۵ سالگی با این انیمه زندگی کردم و حالا که به پایان رسیده، فقط می‌تونم بگم: خارق‌العاده بود.
داستانش، جزئیات بی‌نظیرش، و پرداختن به موضوعاتی که خیلی از انیمه‌ها و سریال‌ها ازش غافل شدن—مثل روایت زندگی و قهرمانی همه‌ی بچه‌های کلاس A و حتی ویلن‌هاش—همه‌چیزش خاص بود. ساختن ویلنی که بیننده‌ها باهاش ارتباط بگیرن و حتی دوستش داشته باشن، کار ساده‌ای نیست؛ نمونه‌ی کلاسیکش دارث ویدره، و این انیمه تونست چنین شخصیت‌هایی خلق کنه.

یادمه وقتی تازه منتشر شد، وسط غول‌هایی مثل وان پیس، ناناتسونوتایزای، اتک و خیلی‌های دیگه، تونست خودش رو ثابت کنه. چون ذاتاً یه انیمه‌ی قوی و متفاوت بود.
اما فصل آخرش… دلم شکست. وقتی دیدم در لیست پرانتظارترین‌های امسال رتبه‌اش پایین افتاده و جای اون رو دو تا انیمه‌ی ایچی گرفته بودن، واقعاً ناراحت شدم.

گاهی رفیقم می‌خواد بحث کنه که شدو از مای هیرو بهتره، ولی من فقط لبخند می‌زنم و نادیده می‌گیرمش. چون واقعاً جای بحثی نیست. شدو حتی اگر صد سال دیگه هم ادامه پیدا کنه، نمی‌تونه به پای این انیمه برسه؛ چون جنس و ذاتش فرق داره.
انیمه‌هایی مثل اتک، وان پیس، ناروتو و همین مای هیرو، در جزئیات و شخصیت‌پردازی به شدت قوی‌ان. برعکس خیلی از آثار امروزی که بیشتر ظاهر دارن تا عمق.

راستش من خیلی اهل نظر گذاشتن نیستم، تقریباً هیچ‌وقت. اما وظیفه خودم دونستم برای انیمه‌ای که بیش از ۸ سال باهاش زندگی کردم و حالا به پایان رسیده، چیزی بنویسم.
امیدوارم باز هم شاهد ساخته شدن چنین انیمه‌های یونیکی باشیم؛ آثاری که وقتی به تماشاشون میشینیم، همه‌چیز اطرافمون محو می‌شه.