انیمکس

به جرئت میتونم بگم که یکی از زیباترین انیمه هایی هستش که تاحالا دیدم و میخوام یه نکته ای رو اینجا بگم و همینطور بخش پایانیش که ممکنه اسپویل شه و طولانی هم باشه. فیلم تماما در رابطه با دوست‌های گوناگونی هست که ما تو زندگی با آن‌ها روبه رو میشیم و ایشیدا، نماینده‌ای از اغلب ما آدم‌هاست که عیب‌های زیادی داره و در ابتدا می‌خواد خودش را با زورگویی به دیگران و انجام کارهای مثلا بامزه اثبات یکنه، ولی در ادامه تبدیل به فردی می‌شه که حتی جرئت زدن یک حرف ساده با هم‌کلاسی‌هاشو هم نداره؛ هم‌کلاسی‌هایی که یه زمانی صمیمی‌ترین دوست‌های اون بودن، اما ایشیدا با برچسب زدن روی اونا به‌عنوان اشخاصی که توانایی برقراری ارتباط با او را ندارند، لذت زندگی را از خودش دریغ کرده و به درون دنیایی تاریک که حتی اونو به فکر خودکشی هم انداخته فرو می‌ ره.در ابتدای انیمه و جایی که مثلا ایشیدا به سبب صحبت کردن با یکی از دوست‌هاش، برچسب خورده‌شده روی صورت او را به زمین می‌اندازد، ما به‌ اشتباه فکر می‌کنیم که علت وجود آن ضربدرها ناراحتی افرادی هستش که مقابل او هستن. یعنی بر اساس انتظارات اولیه‌ای که درون ما شکل گرفته، جهان‌بینی فیلم‌ساز طوری جلوه می‌کند که انگار بخاطر کار بد ایشیدا تمام دنیا به او پشت کرده و حالا اون باید با به دست آوردن دل افراد، ضربدرهای روی صورت‌شون در برابر خودش رو از بین ببره. اما مدتی بعدتر و در پایان فیلم، ما با صحنه‌ای روبه رو می‌شیم که ایشیدا وسط مکانی شلوغ ایستاده و با تغییری که تو نگاهش ایجاد کرده، در یک آن باعث افتادن همه ضربدرها می‌شه. معنی‌اش هم چیزی نیست جز اینکه کارگردان می‌گه همه مشکلات ما تو برقراری ارتباط با افراد جامعه به خودمون برمی‌گرده و اصلاح کردن همه‌چیز، با اصلاح کردن خودمون انجام میشه. اما این وسط یک نکته را نباید فراموش کرد و آن دختری هستش که هرگز، روی صورتش ضربدری دیده نمیشه.